Rond 1 februari vieren we Imbolc, het eerste lentefeest in de Keltische jaarcyclus.
Buiten is het vaak nog koud. De winter is niet voorbij.
En toch verandert het licht.
Niet opvallend, wel voelbaar.
De dagen rekken zich uit. Het donker verliest langzaam zijn greep.
Imbolc markeert het moment waarop nieuw leven zich aankondigt, nog zonder zichtbaar te zijn. Een begin dat bescherming vraagt, geen richting.
In de buik: dragen wat nog geen vorm heeft
Imbolc wordt vaak verbonden met het Oud-Ierse i mbolg: in de buik.
Het verwijst naar dracht, naar ooimelk, naar leven dat zich stil voorbereidt.
Dit is geen periode om te beslissen, wel om te voelen wat je draagt.
Misschien merk je:
een innerlijke verschuiving zonder woorden
minder ruimte voor wat leegloopt
een verlangen naar eenvoud
Stenen zoals maansteen en oranje calciet worden vaak geassocieerd met zachtheid en ontvankelijkheid. Ze kunnen ondersteunen bij het luisteren naar wat nog stil is, zonder het te willen vastleggen.
Brigid en het zachte vuur
Imbolc is verbonden met Brigid, godin van vuur, heling en creativiteit.
Ze staat voor het innerlijke vuur dat verwarmt, niet verbrandt.
Citrien en zonnesteen worden vaak gekoppeld aan dit rustige vertrouwen in de eigen levensenergie. Niet om te activeren, maar om aanwezig te blijven bij wat wil groeien.
Reinigen door ruimte te maken
Imbolc wordt traditioneel gezien als een tijd van reiniging.
Dat hoeft geen grote schoonmaak te zijn.
Reinigen kan ook betekenen:
iets afronden
een verwachting loslaten
erkennen dat iets zijn tijd gehad heeft
de ruimte reinigen met paolo santo of salie of wierrook
Stenen zoals seleniet en bergkristal worden vaak gebruikt om te reinigen en helderheid te brengen. Niet door te verwijderen, maar door ruimte te laten ontstaan.
Een open afronding
Imbolc herinnert eraan dat groei tijd nodig heeft.
Dat het begin zelden luid is.
Misschien vraagt deze periode niet om weten wat je wil,
maar om voelen wat je draagt.
En dat is genoeg.
Ritueel (kort & toegankelijk):
Ritueel (kort & toegankelijk):
